HISTORIA ZESPOŁU


Historia The Smashing Pumpkins rozpoczęła się około 1988 roku. W tym czasie Billy poznał Jamesa Iha - studenta wydziału grafiki artystycznej na Uniwersytecie Loyla. Bardzo szybko się zaprzyjaźnili, zaczęli pisać teksty i rozpoczęli wspólne występy na scenie. Pewnego dnia, przed klubem nocnym, Billy poznał D`arcy. po krótkim czasie D`arcy dołączyła do zespołu jako basistka. Grupa była już niemal w komplecie. 10 sierpnia 1988 roku, Smashing Pumpkins w składzie (Billy, James i D`arcy) zagrali pierwszy koncert w klubie "Avalon".
Za namową bliskiego przyjaciela, Billy poszedł na koncert lokalnego zespołu jazzowego i tam poznał Chamberlina. 5 października w klubie "Metro" zespół zagrał swój pierwszy koncert w pełnym składzie. Pod koniec 1989 roku, Pumpkinsi zaczęli koncertować poza Chicago.
W 1990 zespół wydał singiel "I Am One", wydawnictwa "Limited Potential". W grudniu pod patronatem "Sub Pop" zespół wydał drugi singiel - "Tristessa". Single sprzedawały sie bardzo szybko i pod koniec roku Pumpkinsi podpisali kontrakt z wytwórnią "Caroline". 28 maja 1991 roku został wydany debiutancki album "Gish", który dotarł do 195 miejsca na liście albumów. W czasie trasy koncertowej, Pumpkinsi wraz z Pearl Jam otwierali koncerty grupy Red Hot Chili Peppers. Liczne koncerty miały negatywne działanie na Pumpkinsów - D`arcy i James Iha zerwali ze sobą, Chamberlin uzależnił się od narkotyków, a Billy wpadł w depresję.
Po długiej trasie koncertowej, zespół ponownie zaczął nagrywać w studiu. Kolejny album miał zostać nagrany w trzy miesiące, lecz prace nad nim trwały około pięciu. Billy napisał 40 utworów, jak twierdził - interesujących pod wieloma względami, lecz nie były doskonałe. 13 lipca zespół wydał promujący singiel "Cherub Rock", który dotarł do 7 miejsca w Modern Rock Chart oraz 27 w Mainstream Rock. Dwa tygodnie później, 27 lipca 1993 roku, wydany został album "Siamese Dream". Album sprzedawał się bardzo dobrze, a jednym z powodów był utwór "Today" (4 miejsce na liście Modern Rock), który dla wielu fanów stał się hymnem. "Siamese Dream" było wielkim sukcesem Pumpkinsów, utwór "Disarm" zajął 8 miejsce na liście Modern Rock, a album wspiął się na 10 miejsce na liście albumów i uzyskał status podwójnej platyny.
Zespół stał się sławny. W 1994 roku był główną gwiazdą festiwalu "Lollapalooza". Później Pumpkinsi koncertowali w Australii i USA. We wrześniu grupa otrzymała z rąk magazynu "Spin" tytuł "Artist of the Year". Rok później, po długiej trasie koncertowej, grupa przystąpiła do nagrywania kolejnego albumu, tym razem podwójnego. Przy pracy nad płyta pomagali Alan Moulder oraz Flood - nowy współpracownik. Przed rozpoczęciem nowej trasy koncertowej zespół ogłosił, że poszukuje klawiszowca, został nim Jonathan Melvoin. Prace nad nową płytą trwały bardzo długo, do nagrań użyto różnych technik komputerowych. Ostatecznie album został wydany 24 października 1995 roku. Podwójny album zatytułowano "Mellon Collie and the Infinite Sadness". Album zawierał 28 bardzo zróżnicowanych utworów. Wytwórnia "Virgin", pod patronatem której wydano płytę, zaczęła się obawiać, czy podwójny album dodatkowo z takim tytułem będzie się dobrze sprzedawał. Pierwszy promujący singiel - "Bullet With Butterfly Wings" rozwiał te obawy. Singiel dotarł do 2 miejsca na liście Modern Rock, a sam album zadebiutował na miejscu pierwszym. Kolejne single utrzymywały się w czołówkach list - "Tonight, Tonight" (1 miejsce w Modern Rock Chart), "Zero" (1 miejsce w Modern Rock) oraz "Thirty - Three" (2 miejsce na liście Modern Rock). Lecz to nie był koniec sukcesów, teledysk do utworu "Tonight, Tonight" otrzymał nagrodę teledysku roku w konkursie MTV Video Music Awards, a album uzyskał status ośmiokrotnej(!) Platynowej Płyty.
Po wydaniu "Mellon Collie and the Infinite Sadness" grupa ruszyła w trasę koncertową po całym świecie. Niestety nie obyło się bez tragedii. Jimmy i Jonathan dwukrotnie przedawkowali (Jonathan został zwolniony), na koncercie w Dublinie zgnieciono jedną z fanek, która zmarła w szpitalu w wyniku ciężkich obrażeń wewnętrznych. W lipcu 1996 po przedawkowaniu umiera klawiszowiec Jonathan Melvoin. Jimmy został oskarżony o posiadanie narkotyków. 17 lipca, sześć dni po tragedii, zespół zrezygnował z perkusisty. Matt Walker zastąpił Jima na czas trasy koncertowej. Miejsce Jonathana zajmuję klawiszowiec Dennis Flemoin. Na początku 1997 roku, zespół zakończył trasę koncertową związaną z "Mellon Collie and the Infinite Sadness" i rozpoczął pracę nad nowym albumem. W międzyczasie zespół nagrał dwie piosenki do filmu "Batman and Robin" - "The End is the Beginning is the End" oraz "The Beginning is the End is the Beginning", a James Iha wydał solowy album - "Let It Come Down". "Adore", kolejny album, został wydany 2 czerwca 1998 roku. Na płycie znalazło się 16 utworów. Utwór "Ava Adore" dotarł do 3 miejsca na liście Modern Rock, a album zadebiutował na drugim miejscu. Kolejny singiel "Perfect" dotarł do 3 miejsca na liście Modern Rock, jednak "Adore" nie sprzedawała się tak dobrze jak jej poprzedniczka.
W 1999 roku Pumpkinsi rozpoczynają prace nad nowym albumem. Do zespołu dołączył Jimmy Chamberlin. W międzyczasie Billy nagrywa muzykę do filmów ("Lost Highway", "Stigmata" i "Ransom"). We wrześniu z nieznanych powodów z zespołu odchodzi D`arcy. Jej miejsce zajmuje Melissa Auf der Maur, była basistka zespołu Hole. Nowy album - "MACHINA/The Machines of God" - ukazuje się 29 lutego 2000 roku. Promujące single "The Everlasting Gaze" oraz "Stand Inside Your Love" dotarły odpowiednio na czwarte i drugie miejsce na liście Modern Rock.
23 maja 2000 roku, Billy w wywiadzie dla stacji radiowej "KROQ", zapowiedział rozwiązanie zespołu pod koniec bieżącego roku. Pumpkinsi postanowili wydać pożegnalny album - "MACHINA II/The Friends and Enemies of Modern Music". Wytwórnia "Virgin" odmówiła jednak wydania tego albumu. Zespół postanowił wydać go własnymi siłami. Pumpkinsi wydali 25 egzemplarzy. Dystrybucją zajęli się przyjaciele zespołu i fani. 2 grudnia Smashing Pumpkins zagrali swój ostatni koncert w klubie "Metro". Na upamiętnienie tego wydarzenia zespół wydał koncertówkę - "Earphoria".


Powrót