Choć twórczosć Waitsa zaliczona jest do rocka, najczęsciej poetyckiego nurtu progresywnego (eksperymentalnego), to w jego muzyce krzyzuja się wpływy jazzu, bluesa, folku, rock and rolla i tradycyjnego popu. Tom Waits gra na gitarze lub pianinie, lecz nie jest wirtuozem, więc występuje często z zespołem rockowym lub jazzowym. Na tle łagodnego akompaniamentu instrumentalnego wybija się bardzo charakterystyczny spiew artysty. Wokal Waitsa bardzo szorstki, załamujacy się i majacy tendencje do fałszowania, jest jednym z najciekawszych i najbardziej charakterystycznych w swym gatunku. Piosenki Waitsa sa inspirowane literackimi dokonaniami takich amerykańskich pisarzy jak Jack Kerouac czy Charles Bukowski. Waits spiewa swoje własne bardzo osobiste, melancholijne, gorzkie w wymowie, cyniczne i często zakrapiane czarnym humorem poezje. Sukcesy występów artysty charakteryzujące się kameralna teatralnoscia skłoniły Waitsa do spróbowania szczęscia w zawodzie aktora. Zagrał najczęsciej epizodyczne, charakterystyczne role w kilku filmach zyskujac dobre recenzje krytyków. Tom Waits komponuje również muzykę filmowa. Także niektóre z jego piosenek zostały wykorzystane w filmowych produkcjach. Współpracował m. in. z takimi reżyserami jak: Francis Ford Coppola, Jim Jarmush, Robert Altman, Hector Babenco. Żonaty z Kathleen Brennan (jego dawna przyjaciółka jest Rickie Lee Jones). Ma trójkę dzieci o imionach Kellesimone, Casey Xavier i Sullivan. W Polsce dotychczas wydano jedna biografię tego artysty. Chociaż na rynku angielskim i amerykańskim jest ich kilka. Wspomniana biografia to, wydana w Krakowie w 1995 roku, ksiażka Patricka Huphiersa "To fortepian jest pijany, nie ja...". Wiosna 2001 roku Tom Waits wystapił w Polsce, w sali kongresowej.